Siyaset kurumu ve ekonomiye güven; Sosyal, siyasi ve ekonomik istikrarı, ulusal güvenliği de beraberinde getirecektir.

Peki, siyaset kurumuna güven var mıdır? Yok ise neden yoktur?
Peki, Siyaset Kurumuna GÜVEN olmadığından ülke genelinde SOSYAL BARIŞ ve TOPLUMSAL HUZUR ortamı var mıdır?
Peki, Siyaset Kurumuna GÜVEN olmadığından hem EKONOMİK İSTİKRAR ve hem de ULUSAL GÜVENLİK tehlike altıda mıdır?
Toplum genelinde GÜVEN bunalımı yaşayan ya da GÜVEN kavramını kaybeden Siyaset kurumunun böyle bir durumda neler yapması beklenir?
Siyaset kurumuna güveni tazelemenin demokrasilerdeki yolu ve yöntemi, normal sürecinde ya da erken bir genel seçimdir.
Peki, Ülkemizde, Ekonomik ve Ulusal Güvenlik sorunu var mıdır?
Günümüz dünyasında tehdidin nereden geldiği ve düşmanın kim olduğunun net olmaması, güvenlik tanımının muğlaklaşması, ekonomik güvenlik alanında da, hissedilmektedir.
Güven ruh gibidir, terk ettiği bedene asla geri dönmez. Güven, tek kullanımlıktır.
Hiçbir şey güvenden daha önemli değildir. Güven duygusu bir kere kaybedilir ve sonrası hep şüphedir.
Ekonomik güvensizlik, insanları; işleri ve gelecek konusunda, endişeli, gergin ve kaygılı hale getirmektedir.
Endişeli, Gergin ve Kaygılı bir toplumda, her alanda; Toplumsal KAOS – KARMAŞA ve KARGAŞA var demektir.
Peki, bireysel ve toplumsal olarak, endişeli – gergin ve kaygılı bir durumda mıyız?
KAOS – KARMAŞA ve KARGAŞANIN hakim olduğu toplumlarda, SOSYAL BARIŞ ve Toplumsal HUZUR, EKONOMİK İSTİKRAR ve ULUSAL GÜVENLİK tesis edilemez.
Türkiye ekonomisi son dönemde, sadece enflasyon, döviz kuru, faiz ve hayat pahalılığı ile mücadele etmiyor.
Sermaye piyasalarında yaşanan FON KRİZİ, sosyal – siyasi ve ekonomik gündemin önemli başlıklarından biri haline gelmiştir!
Yüz binlerce yatırımcıyı ilgilendiren bu gelişme, beraberinde önemli soruları da getirmektedir!
Fon krizi, sadece yatırımcıların parasını ilgilendiren bir finans meselesi değildir.
Fon krizi, devletin denetim gücünü, kurumların işleyişini ve ekonomiye duyulan güveni ilgilendiren bir meseledir.
Kamuoyunda fon krizi olarak adlandırılan süreç, bazı yatırım fonlarının Borsa İstanbul’da işlem gören, fiili dolaşımı düşük hisselerde yoğunlaşması ile gündeme gelmiştir.
Bu hisselerde meydana gelen olağan dışı fiyat hareketleri, bazı fonların değerlerinin çok hızlı yükselmesine neden olmuştur.
Yüksek getiri beklentisi yeni yatırımcıları çekmiş ve Fonlara para girişi artmıştır! Fiyatların gerçek ekonomik değerlerden uzaklaşması ve yatırımcıların paralarını geri çekmek istemesi, sistemin kırılganlığını ortaya çıkarmıştır!
Özellikle likidite sorunu, krizin büyümesinde önemli rol oynamıştır! Peki, ülkede bir LİKİDİTE SORUNU var mıdır?
Kâğıt üzerinde yüksek değerli görünen bazı varlıkların, ihtiyaç duyulduğunda aynı değer üzerinden nakde çevrilememesi ciddi bir sorun yaratmıştır!
Peki, FON KRİZİ, Reel Ekonomiye veya Üretim sektörüne ne kadar hasar verecektir? Ya da verebilir mi?
Bir ekonominin en önemli sermayelerinden biri güvendir. Peki, bir Ekonomiye olan GÜVENİ zedeleyenlerin yasal ve hukuki karşılığı olacak mıdır?
Vatandaş parasını bankaya yatırırken, borsada hisse alırken veya yatırım fonuna para koyarken belirli kurallara ve denetim mekanizmalarına güvenir.
Yatırımcı açısından önemli olan yalnızca kazanmak değildir. Parasını istediği zaman çekebilmek, yatırdığı paranın gerçek değerini bilmek ve haklarının korunacağını düşünmek önemlidir.
Fon krizinde ortaya çıkan likidite ve değerleme sorunları, sermaye piyasasına olan güveni tartışmalı hale getirmiştir.
Burada, doğrudan yatırımcıların uğradığı kayıplar ve paralarına erişimde yaşadıkları sorun ve gelişmeler, tüm sermaye piyasalarına duyulan güveni zedeleme ihtimali bulunmaktadır.
Türkiye’nin ekonomik büyümesi için yerli tasarrufların üretime, yatırıma ve sermaye piyasalarına yönelmesi gerekmektedir.
Vatandaş yatırım yaptığı yerde kendisini güvende hissetmiyorsa, tasarruflarını finansal sisteme yönlendirme konusunda daha temkinli davranacaktır.
Fon krizinin en önemli siyasi boyutlarından biri denetim meselesidir.
Peki, Fon Krizinde; Ulusal ve Uluslararası Yatırımcılar; Benim param kaybolurken devletin denetim kurumları ne yapıyordu, diyebilir mi? Böyle bir durumda sonuçları nerelere kadar varacaktır?
Peki, FON KRİZİ; Ulusal ve Uluslararası bir devlet sorumluluğu krizine dönüşebilir mi?
Yatırım fonları başıboş bir alanda faaliyet göstermez. Bu piyasaların düzenlenmesi ve denetlenmesinden sorumlu kurumlar vardır.
Başta SPK olmak üzere ilgili kurumların görevleri ve sorumlulukları bulunmaktadır.
Riskler daha önce görülmüşse neden daha erken ve etkili müdahale edilmedi?
Denetim mekanizmaları hangi aşamada devreye girdi?
Fonların değerleri ile gerçek piyasa koşulları arasındaki fark neden zamanında giderilemedi?
Serbest piyasa ekonomisi, yatırım kararlarının bireyler tarafından verilmesini esas alır. Her yatırımın kazanç garantisi yoktur. Yatırımcı da riskleri değerlendirmek zorundadır. Fakat yatırımcının risk üstlenmesi, piyasanın denetimsiz bırakılması anlamına gelmez.
Bir ülkede sermaye piyasalarının güvenli işlemesi için açık kurallar, bağımsız ve etkin denetim, şeffaf yönetim ve hukukun üstünlüğü gerekir.
Devletin görevi vatandaşın yaptığı her yatırımın zararını karşılamak değildir.
Devletin görevi, piyasanın kurallara uygun işlemesini sağlamak, usulsüzlükleri önlemek ve yatırımcıların haklarını korumaktır.
Denetimde eksiklik varsa bunun ortaya çıkarılması gerekir.
Piyasa manipülasyonu varsa bunun hukuki karşılığı olmalı.
Kamu görevlilerinin ihmali söz konusu ise bunun da bağımsız ve tarafsız biçimde araştırılması gerekir.
Siyasi sorumluluk, tam bu noktada başlamaktadır.
Kamu kurumlarının başarısı yalnızca kriz çıktıktan sonra alınan tedbirler ile değil, kriz ortaya çıkmadan önce gösterilen denetim ve önlem kapasitesi ile ölçülmektedir.
Türkiye’nin en önemli ihtiyaçlarından biri ekonomik güvenin yeniden güçlendirilmesidir.
Enflasyonla mücadele, fiyat istikrarı, üretim, yatırım ve istihdam kadar sermaye piyasalarının güvenilirliği önemlidir.
Fon piyasalarında yaşanan gelişmelerin etkisi yalnızca fon yatırımcılarıyla sınırlı kalmayabilir.
Yerli ve yabancı yatırımcıların Türkiye piyasalarına bakışını, şirketlerin finansmana erişimini ve uzun vadeli yatırım kararlarını da, etkileyebilir.
Özellikle yabancı sermaye açısından hukuki güvence, şeffaflık ve öngörülebilirlik büyük önem taşımaktadır.
Yatırımcı, parasını hangi kurallar ile yönettiğini, hangi kurumların denetlediğini ve bir sorun çıktığında nasıl bir hukuki süreçle karşılaşacağını bilmek ister.
Fon krizinin çözümü yalnızca zararların hesaplanması ve ödemelerin yapılmasıyla tamamlanmış sayılamaz. Mesele, benzer sorunların yeniden yaşanmaması için sistemin güçlendirilmesi gerekmektedir.
Türkiye’de ekonomi ile siyaset birbirinden bağımsız değildir.
Ekonomik kararların arkasında siyasi tercihler, kurumların işleyişinde ise yönetim anlayışı bulunmaktadır.
Fon krizini yalnızca bir grup yatırımcının yaşadığı finansal sorun olarak görmek, meselenin bütününü anlamamıza yeterli değildir.
Fon krizi, ekonomi yönetimi ve kamu kurumlarına duyulan güvenin ne kadar önemli olduğunu göstermektedir. Tam da burada EKONOMİ GÜVENLİĞİ ve ULUSAL GÜVENLİK devreye girmektedir!
Siyasetin görevi, yaşananları siyasi tartışmaların konusu haline getirmek değil, gerçeklerin ortaya çıkmasını sağlamaktır.
İktidarın görevi denetim mekanizmalarının etkin çalışmasını sağlamak, muhalefetin görevi ise konuyu belgeler ve somut sorular üzerinden takip etmektir.
Kamuoyunun beklentisi; Kim sorumluysa ortaya çıkarılsın, yatırımcının hakları korunsun ve benzer olayların tekrar yaşanmasının önüne geçilsin.
Türkiye’deki fon krizi, önemli bir gerçeği yeniden hatırlatmaktadır. Ekonomi yalnızca rakamlardan, faiz oranlarından, döviz kurlarından ve borsa endekslerinden ibaret değildir.
Ekonominin temelinde güven vardır.

Vatandaşın devlete, yatırımcının piyasaya, piyasanın denetim kurumlarına ve toplumun hukuk sistemine güvenmesi gerekir.
Güven zedelendiğinde ekonomik sorunlar büyür, siyasi tartışmalar derinleşir ve geleceğe yönelik beklentiler olumsuz etkilenir.
Bir ülkede para kaybedilebilir, piyasalar düşebilir, ekonomik krizler yaşanabilir. Ancak kaybolan güvenin yeniden kazanılması çok daha uzun zaman alacaktır.
Türkiye’nin ihtiyacı, hem ekonomik istikrar ve aynı zamanda, açık – şeffaf, hesap verebilir, güçlü ve güvenilir kurumlarla desteklenen bir ekonomi yönetimidir.
Güçlü ekonomi, para kazananların değil, hakkın ve hukukunun korunduğuna inanan herkesin ekonomisidir.
Alman sanayici ve mühendis Robert Bosch; insanların güvenini kaybetmektense para kaybetmeyi tercih ederim, diyor!
Ekonomi Güvenliği; Bir ülkenin kendi ayakları üzerinde durabilmesi! Kendi üretimini yapabilmesi! Enerjisini güvence altına alabilmesi! Gıda konusunda dışa bağımlı olmaması! Teknolojide başkalarına muhtaç kalmaması! Kriz dönemlerinde ekonomisinin ayakta kalabilmesi, demektir.
Savaşlar, sadece cephede değil; Ekonomik olarak, Ekonomi ve Finans alanında yaşanıyor.
Bir Ekonomi de güven yoksa yatırım azalır. Yatırım azalırsa üretim yavaşlar. Üretim yavaşlarsa istihdam etkilenir. İstihdam etkilenirse toplumun refahı düşer.
Güçlü bir ülke, ekonomik bir kriz geldiğinde ayakta kalabilen ülke demektir!
Ekonomisi güvenli olmayan bir ülkenin geleceği de ulusal güvenliği de tam anlamıyla güvenli değildir.
Ekonomik güvenlik ve bağımsızlık, ulusal – milli güvenliğin ta kendisidir.
ESKİLER ve EKSİLER, HARAMZADE ve KİRLİ olanlar ile YENİ bir DÜZEN ve SİSTEM kurulamaz! YENİ bir DÖNEM ve DEVİR başlayamaz.
Ancak TEMİZ olanlar ile yeni bir SİSTEM ve DÜZEN kurabilir, yeni bir DEVİR ve DÖNEM başlayabilir.
Kurucu İrade ve Kuvay-i Milliye Ruhu temsilcileri önderliğinde, siyaset kurumu, iş dünyası ve bürokraside ki; RESTORASYON süreci ile Büyük ve Güçlü bir Türkiye yolculuğu başlayabilir.
DEVLET; YENİ DÖNEME Matuf; Siyaset kurumu, Siyasiler, Basın – Medya Çalışanları, İş Dünyası ve Bürokrasi de, gerekli tüm önlemleri ve Restorasyon çalışmalarını, Beka uğruna almak zorundadır.
Devlet; KİRE BULANMIŞ HARAMZADE tipler ile mutlaka HESAPLAŞACAKTIR.
Hesaplaşma olmadan Helalleşme olamayacaktır. Devletin hesaplaşma ve helalleşme – yönetimi ve sistemi, ehline malumdur.